Recensie: I Wish (奇跡)

Afgelopen weekend had ik ineens zin in een Japanse film. De laatste Japanse film die ik gezien had was Departures, een prachtige film over een jonge man die vanuit Tokyo terug verhuist naar zijn geboorteplaats en daar min of meer per ongeluk als lijk wasser aan de slag gaat.

Wat ik zou leuk vind aan deze film is dat het een zo uit het leven gegrepen verhaal is. Dat vind ik zelf de leukste categorie van Japanse films omdat er zo veel herkenbaarheden in zitten. Bovendien is mijn Japanse goed genoeg om de gewone allerdaagse gesprekken in dit soort films goed te verstaan, dus het kijkt wel makkelijk weg.

I Wish

Goed, zo begon zaterdag de zoektocht naar een Japanse film. Het uitgangspunt was een uit het leven gegrepen film. Na wat gezoek kwam ik uit op I Wish. De producent omschrijft het verhaal als volgt:

De 12-jarige Koichi woont met zijn moeder en grootouders in Kagoshima, in het zuiden. Zijn broertje Ryunosuke woont bij zijn vader in Hakata, in het noorden. De broers wonen sinds de scheiding van hun ouders apart van elkaar. Koichi heeft maar één grote wens en dat is een hereniging van zijn familie. Als hij hoort dat er een treinverbinding komt tussen de steden waar de broers wonen, gelooft Koichi dat er een wonder zal gebeuren wanneer beide treinen elkaar passeren op topsnelheid. Met de hulp van de volwassenen organiseert Koichi een reis met een groepje vrienden, in de hoop dat elk van hen een wonder zal meemaken dat hun moeilijke levens beter zal maken.

Sakura & Tsubame
Dit zijn de twee treinen die volgens Koichi een wonder teweeg brengen als ze elkaar voor het eerst kruisen op hoge snelheid. Links staat de Sakura, rechts de Tsubame.

I Wish voldeed eigenlijk precies aan de verwachtingen. Het is een leuke film die makkelijk weg kijkt. De personages zijn goed uitgewerkt en worden door de acteurs goed neergezet. Ondanks de onderliggende problemen van scheiding en een vader die zijn verantwoordelijkheden niet al te serieus neemt sprankelt deze film met de onschuldige optimistische hoop van kinderen. Het is vanaf het begin duidelijk dat de wens van Koichi, dat zijn ouders weer bij elkaar komen, onrealistisch is. Dat weerhoudt hem er niet van om zich er 100% voor in te zetten.

Ondanks dat aan het einde van de film blijkt dat er geen wonder gebeurt op het moment dat de twee Shinkansen treinen elkaar passeren blijft het optimisme van de personages ongeschonden. Iedereen legt zich neer bij het feit dat bepaalde wensen echt niet zullen uitkomen en dat andere wensen door hard werken bereikbaar zijn.

I Wish geeft een goed beeld van de doorsnee Japanse samenleving en hoewel er wel een paar gebeurtenissen in de realiteit weinig kans zouden maken zou dit verhaal zomaar echt gebeurd kunnen zijn. Al met al een film die zeker de moeite waard is om eens lekker voor te gaan zitten.

Geef een reactie