Kiso Vallei reisgids

Langs de voet van de Japanse Alpen in de prefectuur Nagano ligt de Kiso Vallei. De vallei strekt zich uit over een afstand van 70 kilometer. Eeuwen geleden werd hier een verbindingsweg aangelegd. Deze weg, de Kiso-ji (木曽路, Weg van Kiso) groeide uit tot een van de belangrijkste handelsroutes van de regio.

Met de centralisatie van de macht in Edo (tegenwoordig Tokyo) in 1603 werd de route door de Kiso Vallei onderdeel van de Nakasen-do. Deze “berg-route” was een van de twee hoofdroutes die Edo verbond met Kyoto. Dit was de kortere, maar moeilijkere route in verhouding tot de Tokai-do “kust-route”.

Het was per wet geregeld dat iedereen te voet reisde (hoewel de rijken zich over het algemeen lieten dragen). Zodoende ontstonden langs de hoofdroutes om de paar kilometer herbergen waar reizigers konden eten, rusten en overnachten.

In de Kiso Vallei zijn een paar van e nederzettingen die rond de herbergen ontstonden bewaard gebleven vrijwel zoals ze er honderden jaren geleden uitzagen. Met name Magome, Tsumago en Narai zijn een bezoek waard om het oude Japan te ervaren.

Te zien in Kiso Vallei

Magome

Het dorpje Magome in de Kiso Vallei is ontstaan rond een herberg langs de Nakasendo, de postroute tussen Edo (het oude Tokyo) en Kyoto. Het dorpje is prachtig bewaard gebleven. De mate waarmee Magome in stand gehouden wordt contrasteert met het vlakbij gelegen Tsumago. De twee dorpjes zijn verbonden via de Magome-Tsumago Trail, een wandelroute over het tracée van de Nakasendo.

Bezoekers van Magome komen zonder twijfel de naam Shimazaki Toson tegen, een begrip in de Japanse literatuur. Hij werd in 1872 hier geboren. In zijn roman Yoakemae vertelt hij over het leven in de Kiso Vallei in de periode na de Meiji-restauratie.

Magome-Tsumago Trail

Tijdens de Edoperiode was het de leenheren van de provincies verplicht om regelmatig de hoofdstad (Edo, het tegenwoordige Tokyo) te bezoeken. Deze reizen dienden te voet te worden ondernomen. Zo ontstond er een landelijk dekkend netwerk van wegen die de regionale centra met Edo verbonden.

De Nakasendo was een van de twee routes tussen Edo en Kyoto. De andere, de Tokaido volgde de kust en was dus langer. De Nakasendo leidde door het bergachtige binnenland.

In de Kiso Vallei is een stukje van de Nakasendo bewaard gebleven: de Magome-Tsumago Trail. Deze 8 kilometer lange wandelroute loopt van Magome naar Tsumago.

De Magome-Tsumago Trail neemt je mee naar het Japanse platteland zoals het er eeuwen geleden ook uitzag. Het pad voert langs huizen en velden, door bossen en over heuvels. In de richting van Magome naar Tsumago daal je meer af dan dat je klimt, dus dit is de richting die veel wandelaars kiezen.

Narai

Tijdens de Edoperiode was het de landheren van de provincies verplicht om zich regelmatig te vervoegen bij de machthebbers in de defacto hoofdstad Edo (tegenwoordig Tokyo). Zodoende lag er door heel Japan een uitgebreid netwerk aan postwegen, met om de paar kilometer een nederzetting. Er liepen twee routes tussen Kyoto en Edo waarvan de Nakasendo er een was. Deze “binnenland route” liep onder andere door de Kiso Vallei, waar tot op de dag van vandaag nog een aantal traditionele nederzettingen bewaard zijn gebleven. Narai is er daar één van.

Narai ligt precies halverwege de Nakasendo en was de rijkste en grootste nederzetting van de Kiso Vallei. Het werd ook wel “Dorp met duizend huizen” genoemd, een bijnaam die je direct begrijpt als je het dorpje bezoekt. In tegenstelling tot Magome en Tsumago is de herberg van Narai niet bewaard gebleven. Langs de hoofdstraat staan nog veel van de oude huizen maar als voetganger moet je hier de straat delen met gemotoriseerd verkeer. Desalniettemin ervaar je ook hier Japan zoals het was in de tijd van de samoerai.

Tsumago

Tsumago is een klein dorpje dat is ontstaan rond een herberg langs de Nakasen-do. Deze postweg tussen Kyoto en Edo (tegenwoordig Tokyo) was een van de twee hoofdverbindingswegen tussen oost en west Japan. Tijdens de Edoperiode waren de regionale leenheren verplicht regelmatig de hoofdstad te bezoeken. Het was wettelijk vastgelegd dat deze reizen alleen te voet mochten worden afgelegd, hoewel de meeste nobelen zich lieten dragen in draagstoelen. Zo ontstond er een uitgebreid netwerk aan (wandel)wegen door heel Japan. Om de paar kilometer lagen herbergen, met daaromheen kleine nederzettingen, om de reizigers een rustplaats te bieden.

Een van die nederzettingen is Tsumago. De inwoners hebben goed voor hun dorp gezorgd. Het is dan ook niet moeilijk om je in de Edoperiode te wanen hier. Electriciteits- en telefoonkabels zijn overal netjes weggewerkt en auto’s zijn niet welkom. Om een goed beeld te geven van een halte langs de postweg zijn ook de herberg (Honjin) en de annex (Wakihonjin) bewaard gebleven. De nobelen sliepen in de herberg, de annex was voor de lagere klassen.

Je kunt in Tsumago verblijven in een van de vele minshuku, de traditioneel Japanse interpretatie van een bed & breakfast. Een verblijf in een van deze accommodaties prikkelt de verbeelding en laat je Japan ervaren zoals het er eeuwen geleden uitzag. Heb je de tijd dan is het absoluut de moeite waard om via een stukje Nakasen-do naar Magome te bewandelen. De route is goed onderhouden en zowel in het Japans als in het Engels bewegwijzerd.